Als moeder van vijf zonen weet Hanneloes hoe snel spanning thuis kan oplopen. Een blik die verkeerd wordt opgevat, een aanraking, een geluid aan tafel of een opmerking, en de spanning loopt op. Wat klein lijkt, kan vanbinnen groot binnenkomen. Die dynamiek herkende zij ook in de duo personal training die zij gaf aan twee broers binnen Sterk Haren.

In deze training werkte zij met twee jongens met kenmerken van hoogbegaafdheid. Twee snelle hoofden, veel analyse, sterke rechtvaardigheidsgevoelens en tegelijk een grote gevoeligheid voor prikkels. Bij de jongste uitte zich dat onder andere in klachten passend bij misofonie: eetgeluiden aan tafel riepen direct een lichamelijke stressreactie op. De oudste wilde zijn broer vanuit liefde beschermen en helpen, maar nam daarbij al snel de regie over. Wat helpend bedoeld was, voelde voor de jongste als controle.

Het gevolg was wederzijdse triggering. Twee breinen in overdrive. Twee lichamen in spanning.

De begeleiding begon daarom niet bij uitleg of analyse, maar bij het lichaam. Eerst leren voelen wat er gebeurt, spanning leren herkennen en reguleren, en pas daarna het denken erbij halen. Via ademhaling, fysieke oefeningen, samenspel en bewustwording ontstond er meer rust in het lijf.

Daarna volgde het denken. Vanuit de cognitieve gedragstherapie onderzochten zij samen het verband tussen gebeurtenis, gedachte en gevoel. Niet het eetgeluid of de opmerking bepaalt de reactie, maar de betekenis die iemand eraan geeft. De gedachte hij doet het expres voelt anders dan hij heeft dit niet door. Juist dat inzicht gaf weer keuzeruimte.

De oudste leerde soms niet direct in te grijpen. De jongste leerde spanning eerder op te merken en zichzelf beter te reguleren bij prikkelbelasting.

Voor hoogbegaafde kinderen is denken vaak niet het probleem. Reguleren wel. Rust in het lijf geeft rust in de relatie. En juist vanuit die basis ontstaat ruimte om hun intelligentie, gevoeligheid en intensiteit op een gezondere manier te dragen.